İbrahim el-Medhun

Gazze'deki felaket boyutundaki insani gerçeklik, her zamankinden daha büyük bir uluslararası müdahaleye ve yardım kuruluşları ile kurumların rolüyle yetinmeyip devletlerin ciddi harekete geçmesine ihtiyaç duyuyor. Aynı zamanda, suçlamalar ve sorumluluklardan kaçınma bir yana, Filistin içinde bir dayanışmaya da ihtiyaç var; zira bu durumun sürmesi bizi kısır bir döngüde tutacaktır..

Yağmur görüntüleri ve yerinden edilmişlerin çadırlarının su altında kalması yürekleri dağlıyor. Oradaki halkımızla kurduğumuz iletişim sayesinde, sürgün, yerinden edilme ve yurtsuzlaşma felaketinden henüz kurtulamamış ailelerin, kendilerini yağmur suları altında ellerinde kalan son şeyi de kaybederken bulduğunu duyuyoruz. Bu, tarifi imkânsız bir insanlık trajedisidir..

Gelin siyasi hesapları ve anlaşmazlıkları bir kenara bırakalım; çünkü herkesin harekete geçmesini gerektiren bir felaketle karşı karşıyayız. Filistin Yönetimi, Gazze'yi kurtarmak için olağanüstü hal ilan etmeli; yardımların, çadırların ve halkı soğuk ile yağmurdan korumak için gerekli malzemelerin girişi konusunda devletlerle birlikte hareket etmelidir. Başta Hamas olmak üzere gruplar, kurumları ve halkları harekete geçirmeli, yardım için tüm imkânları seferber etmelidir. Ayrıca Gazze'deki halkımızın dayanışma ve merhametin güçlendirilmesine, ortak ve bütünleşik bir eylem planı çerçevesinde çabaların ve söylemin birleştirilmesine ihtiyacı var..

Ne yazık ki Filistin Yönetimi, halkımızın Gazze Şeridi'nde maruz kaldığı insani felaketle baş etme konusunda büyük ölçüde kusurlu davranıyor..

Yönetim nerede? Kurumları nerede? Rolü, sesi, harekete geçişi ve çalışması nerede? Yardımların ve çadırların ivedilikle girişi için elinden geleni yapmaktan, halkımızın evlatlarını kurtarmak ve acılarını hafifletmek için çalışmaktan aciz kalması akıl alır bir şey mi?

Filistin Yönetimi'nin bu olumsuz tutumu, ona her şeyden çok zarar veriyor, yaşadığı aşınmanın boyutunu gözler önüne seriyor ve varlığı, rolü ile ulusal sorumlulukları hakkında ciddi soru işaretleri doğuruyor..

Kimseye karşı siyasi üstünlük taslama peşinde değiliz, İsrail işgalinin bu felaketteki doğrudan sorumluluğunu da küçümsemiyoruz; ancak Filistin halkını uluslararası kurumlarda temsil eden ve siyasi ile diplomatik araçlara sahip bir yönetimin süregiden sessizliği ve acizliği pek çok soru işareti doğuruyor ve trajedinin boyutuna yakışır bir tavır ile harekete geçişi gerektiriyor..

Yönetimin bu anlarda sorumluluklarını üstlenmesini, halkımızı kurtarmak için sahip olduğu tüm imkânlar, ilişkiler ve nüfuzla harekete geçmesini içtenlikle temenni ediyoruz. Aynı şekilde tüm Filistinlilerin, bütün grupların ve ulusal güçlerin sorumluluklarını üstlenmelerini ve gecikmeden harekete geçmelerini de temenni ediyoruz. Bugün hiç kimse sorumluluktan muaf değildir ve hiç kimse bu felaket karşısında seyirci kalmamalıdır..

Filistin Yönetimi'nin rolünden söz ettiğimde, bazıları çıkıp "Hamas neden yönetimin dönüşünü reddediyor?" diyor. Bu tamamen yanlış bir sözdür..

Bilinsin ki Hamas, 7 Ekim'in ardından ilk günden itibaren Filistin Yönetimi'nden inisiyatif almasını ve harekete geçmesini talep etti; çünkü Hamas'ın projesi direniştir, hükümet ve yönetim projesi değildir ve bunu tutumuyla da kanıtlamıştır. Savaş boyunca yürütülen tüm müzakerelerde Hamas, Filistin Yönetimi'nin dönüşünü talep etmiş ve buna hazır olduğunu göstermiştir..

Ancak Filistin Yönetimi'nin Gazze Şeridi'ne dönüşü konusunda bir İsrail vetosu var ve ABD bu tutuma ortak oluyor. Bilmemiz gereken budur ve bu, medyatik üstünlük taslama meselesi değildir..

Bunu, bu olayları yakından izlemem ve uzmanlığım sayesinde, aralarında Filistin Yönetimi'ndeki tarafların ve Fetih Hareketi'ndeki liderlerin de bulunduğu birçok taraftan aldığım kesin bilgilere dayanarak açıkça ortaya koymak istiyorum..

Yönetimin dönüşünü talep eden ve müzakerelerinde bunda ısrar eden Hamas'tır; ancak ABD'nin desteklediği, bu dönüşü reddeden bir İsrail tutumu var..

Ne yazık ki Yönetim, olumsuz bir tutumla seyirci kaldı; dönüşü, etkinliğini ve Gazze'deki rolünü yeniden kazanması için mücadele etmedi. Ayrıca arabulucular da, açık konuşalım, bu tutumu savunmadı ve komite yerine Yönetim'in sorumluluğu üstlenmesi gerektiği konusunda Hamas'ın tutumuna destek vermedi..

Hamas yalnız kaldı ve savaşı durdurmak için idari bir komiteyi kabul etmek zorunda kaldı. Ancak hâlâ Yönetim'in dönüşünü tercih ediyor, onunla diyalog yürütüyor ve Filistin Yönetimi'ni Gazze Şeridi'ne geri döndürecek her türlü çalışmaya ve tutuma hazır olduğunu gösteriyor..

Filistin Yönetimi kendi tutumunu savunmalı ve siyasi olarak Gazze Şeridi’ne dönüşü için mücadele eden taraf kendisi olmalıdır..

Kahire’de önemli bir diyalog başladı, ancak Tümgeneral Cibril er-Racub da elindekileri sunmakta başarılı olamadı ve diyalog İsrail seçimlerinin sonrasına ertelendi..

Bugün Filistin Yönetimi için Hamas ve Filistinli gruplarla diyalog kurma ve işlerini onlarla düzenleme fırsatı var, ancak bunun öncesinde Gazze Şeridi halkına karşı sorumluluklarını yerine getirmesi gerekiyor. Çünkü ortada açık bir eksiklik ve pasiflik var; bunu yalnızca Hamas söylemiyor, Gazze’deki Fetih mensuplarının çoğu da bunu hissediyor. Filistin Yönetimi tarafından Gazze Şeridi halkına yönelik olumsuz bir ayrımcılık ve ihmal söz konusu..

Bunu çekişme olsun diye değil, duyduğum hassasiyetten dolayı söylüyorum; zira gerçeğin söylenmesi gerekir..

Filistin Yönetimi, Gazze Şeridi’ndeki halkımıza yardım konusundaki başarısızlıkta sorumluluk taşımıyorsa, çıkıp Şerit’le hiçbir ilgisi olmadığını, Gazze’nin artık sorumluluk alanının dışında kaldığını ve bugün orayı Hamas hareketinin ya da İdari Komite’nin yönettiğini açıkça ilan etmelidir..

Filistin Yönetimi’nden talepte bulunduğumda ise bunu onun ulusal ve siyasi sorumluluğu temelinde talep ediyorum; üstünlük taslamak ya da tutum kaydetmek için değil. Bugün büyük bir başarısızlık ve Filistin Yönetimi tarafında açık bir pasiflik söz konusu; Gazze Şeridi’ne karşı bir ayrımcılık, haksızlık ve ihmal var. Bu yeni bir durum değil, uzun zamandan beri süregelen bir gerçeklik; bunu herkes biliyor ve farkında..

Filistin Yönetimi politikalarını gözden geçirmeli, Gazze’deki halkımıza karşı sorumluluklarını üstlenmeli ve bu bozukluğu ve ayrımcılığı hızla gidermelidir. Gazze Şeridi’ndeki halkımıza yapılan haksızlık yeter, çektiklerine gösterilen ihmal yeter. Çünkü Gazze bu vatanın asli bir parçasıdır ve halkı ikinci sınıf vatandaş değildir..

Sellerde ve yağmurlarda şehit olanlara Allah rahmet etsin. Yaşanan onca şeye rağmen bu fırtına, bugün Gazze’de yağmurun ve soğuğun da tıpkı savaşın ateşi kadar sert, ezici ve ölümcül olduğunu kanıtlamak için geldi..

Yıkılan altyapı artık en küçük felakete bile dayanamaz durumda; aralarında çocuklar, kadınlar, hastalar, engelliler ve çaresiz kalmış erkeklerin bulunduğu on binlerce aile, dondurucu soğuğa ve çadırlarını içindekilerle birlikte sular altında bırakan sulara terk edildi. Yürekleri ezen, vicdan sahibine uyku ya da huzur bırakmayan ve bu gerçekliğin karşısında duran herkesi çığlık atmaya, bir çıkış yolu ve acil bir çözüm aramaya iten görüntüler bunlar..

Ancak trajedi, tepeden tırnağa hayal kırıklığına uğramış bir Filistin gerçekliğiyle tamamlanıyor: Görmeyen, duymayan ve konuşmayan bir yönetim; aciz ve şaşkın gruplar; takip edilen ve hedef alınan bir direniş; hiçbir denetim ve hesap verme olmaksızın para toplayan yozlaşmış girişimciler; seçici ve kayırmacı bir şekilde çalışan kurum ve dernekler. Oysa Gazze’deki Filistinli, bedelini kanıyla, rahatıyla ve onuruyla tek başına ödüyor..

Bu nedenle kapsamlı bir ulusal olağanüstü hâl ilan etmek, Gazze’de mevcut tüm imkânları toplamak ve bunları zarar görenlere ve ihtiyaç sahiplerine tam bir adaletle dağıtmak için hızlı ve sahada bir harekete geçmek artık ulusal ve ahlaki bir görev hâline geldi. Çünkü felaket yaygınlaşıp ihtiyaç şiddetlendiğinde tek bir kanun bütün kanunların üstüne çıkar: İhtiyacı giderme ve acil kurtarma kanunu; yani bedelleri ve sonuçları ne olursa olsun, elinde olanlardan alınıp elinde olmayanlara verilmelidir.